Kalbimde Kimse Yok Şiiri - Veli Alptekin

Aklımda da kalbimde de kimse yok
Boş bir oda gibi içim, pencere açık
Rüzgar girer çıkar, selam vermeden
Kimse yok, ne gelen var ne giden

Dün sevdim sandıklarım birer gölgeymiş
Işık sönünce hepsi duvara sinmiş
Çağırdım, sesim yankı olup döndü
Kimse yok, cevabım yine bende

Defterin kenarı beyaz, mürekkep duruyor
Şiirlerim sustu, hiçbiri konuşmuyor
“Aşk-ı Kahve” soğudu, fincan elde kaldı
Kimse yok, yudumu da ben içiyorum

Ne kırıldım diyebiliyorum ne kırdım
Suskunluk en ağır kelimeymiş meğer
Aklımda da kalbimde de kimse yok
Sadece ben varım… benle başa