Kalbim kayboldu Şiiri - Muhsin Yener

Kalbim kayboldu bir gece,
Kör kuyulara düştü sesim;
Bir "ah" olup çarptım göklere,
Dönüp de kendimi işittim.

Sen
Bir zamanlar içimde büyüyen gölge,
Şimdi en uzak hiçliksin.
Adını rüzgâra yazdım;
Rüzgâr bile okumadan geçti.

Çatlasa da bağrımın taşı,
Kanasa da suskunluğum,
Bir ömür değil,
Ezelden ebede kadar bağırsan da;

Duymaz seni bu kalp.

Çünkü seni,
Bir hatıradan değil,
Bir hükümden sildim.

Artık ne sesin kapımı bulur,
Ne gözlerin geceme iner.
Sen kendi yankında kaybolurken,
Ben yokluğunun ötesine geçtim.

Ah edip bağır;
Karanlıkları inlet,
Yıldızları ürküt,
Geceyi parçala...

Yine de erişemezsin bana.

Çünkü kalbim,
Sana kapanmış bir mezar taşı gibi,
Sessiz,
Soğuk
Ve ebediyen mühürlü.