Kalbim Evini Buldu Şiiri - Bir Merdümgiriz

Hep derdim:
insan, sevdiği kadar sevilmeli diye.
Ve şimdi,
tam da öyle bir sevda var içimde.
Ne bir harf eksik,
ne bir harf fazla.

Kalbim,
ilk kez evini biliyor.

Öyle bir sevda ki bu;
gözümden, gönlümden önce ruhuma dokundu.
Hiçbir yüreğin lisanına inanmayan kalbim,
onun kelimeleriyle aşka inanmayı;
yıllardır eksilmenin dibinde bekleyen yanım,
onunla tamamlanmayı seçti.

İçimde bir ömür gizlenen sesimi,
kalabalıklar arasında bile bir tek o duydu.

Usulca çaldı aşk tokmağıyla gönül kapımı.
Aşktan nasipsiz sandığım yüreğimi
avuç avuç aşkla doldurdu.
Manasız sandığım hayatıma
varlığıyla anlam kattı.

Gönül bahçemde kurumaya yüz tutmuş güllerime
zemzem olup, hiç durmadan çağladı.
Her damlasında, ruhumun en karanlık derinliklerine sızdı.

Ve bana hayatın anlamını,
sevmenin ve sevilmenin güzelliğini öğretti.

Merdümgiriz