Zamanın hünerini kaybettiği,
Mevsimlerin hep kış olduğu,
Takvimin zemheride takılı kaldığı
bir ev var.
Mazinin en kuytu köşesine atmak istediğim,
Ey benim engellere rağmen gönül gergefime
nakış nakış işlediğim.
Fersah fersah mesafeye inat
yüreğini yüreğimde hissettiğim.
Seherlerde avuç avuç gözyaşıyla dilediğim.
Ey gönlümün sahibi,
Ey gönlümde esen ılık rüzgâr,
Aşk için tutuşan şu yetim yüreğime;
Öyle bir üfle ki,
Bu eller, benimkiler mi?
Nasır tutmuş avuç içleri, tırnak araları toprak dolu.
Bu eller hem bir çınar fidanını okşadı,
hem de tutunamadığı bir sevdanın ardından boşluğa savruldu.
Zamanı yontmaya çalışan beceriksiz bir heykeltıraşın elleri.
Kapattım gözlerimi,
şehrin ışıkları söndü, denizin uğultusu dindi.
Sadece Sen kaldın,
ve ben.
Bir zerre bile değilken şu uçsuz bucaksız kainatında,
Zaman,
paslı bir makas gibi kesiyor anları,
biri düşerken geçmişin kör kuyusuna,
diğeri geleceğin sisli ufkunda beliriyor.
Ve biz, tam ortasında,
"Ne bu hayatı sevdim ne de grameri."
Bana hayat nedir diye sorarsanız
Belirtisiz nesnelerin kol gezdiği,
Nasıl da her duyguyu uçlarda yaşarsın, ayrılığa eş özlem duygusunu da uçlarda yaşarsın bilirim.
Sevdasıyla sana yakışan,gönül bahçende çiçekler açtıran bu sevdaya başka türlüsü de yakışmaz ki.
Bilirim en sessiz çığlıklarınla feryat,figan edişini.
Yokluğunda aldığın her nefesin biraz eksik, biraz can yaktığını.
Kentin en eski pazarından bir avuç sessizlik satın aldım bu sabah.
Kefesi paslı bir terazide tarttılar; ağır geldi, taşıyamadım.
Yarısını oracıkta bıraktım. Kör bir dilencinin şapkasındaki boşluğa.
Elimde kaldı bir camekân buğusu.
Üzerine parmak uçlarıyla, adı unutulmuş bir yıldızın haritasını çizdim.
Daha düne kadar, adına tek bir mısra dahi düşmemiş
bir kadındım ben.
Ne saçlarım bir şairin kalemine ilham olup
mürekkebine can verdi.
Ne de gözlerim bir şiire mâna olup
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!