Kalbim Daraldı Bu Gece Şiiri - Mustafa Alp

bir geceyi ikiye bölen şey sensin şimdi.
bir yanı hasret, bir yanı ten kokusu.

kalbim daraldı bu gece sevgilim,
öyle sıradan bir gece değil bu.
sokak lambaları bile sarhoş sanki,
şehir susmuş,
ben içimde sana doğru uzun bir yol yürümekteyim.

bir insanın içi neden üşür durduk yere?
neden birden bire
ya bir daha göremezsem korkusu çöker gecenin ortasına?
işte ben tam oradayım şimdi.
bir sigaranın dumanında yüzünü arıyorum,
çayın buğusunda ellerini.

seninle konuştuğumuz eski akşamlar geliyor aklıma,
sesin geliyor sonra,
böyle yavaş, böyle sıcak.
bir kadın nasıl olur da
bir adamın bütün karanlığını aydınlatır
aklım almıyor hala.

kalbim daraldı bu gece.
çünkü insan en çok
mutlu olduğu şeyi kaybetmekten korkarmış.
ve ben,
seni düşünürken bunu öğrendim.

şimdi korkuyorum sevgilim.
bir gün
aynı göğe bakıp birbirimizi düşünememekten,
mesafelerin büyümesinden,
iki yabancı gibi geçip gitmekten korkuyorum.

mutluluğumuz.
hani şu küçük şeylerden kurduğumuz dünya var ya,
gece yarısı edilen kahkahalar,
birbirimize kızıp iki dakika sonra özlemeler,
durup dururken iyi ki varsın deyişlerin.
korkarım ki bir gün
eski bir şarkının içinde kalacak hepsi.

huzurumuz.
omzuna başımı koyduğumda
dünyanın bütün savaşları biterdi içimde.
senin yanında insan
yeniden çocuk olabiliyormuş meğer.
şimdi sensizliği düşünmek bile
bir ömrü sırtlanmak gibi ağır geliyor bana.

bir de kokun.
tanrım,
bir insanın kokusu neden bu kadar yer eder bir adamın ruhunda?
yastığa sinmiş saçların geliyor aklıma.
boynuna yaklaştığım o an.
dünya duruyordu sanki.
ben senden sonra hiçbir çiçeği tam sevemedim zaten.

sonra yüzün geliyor gözlerimin önüne.
o gamzen.
bir insanın gamzesine düşüp
yıllarca çıkamamak mümkünmüş.
sen gülerken
içimde bütün şiirler ayağa kalkıyordu.

gözlerin.
ah o gözlerin.
insan bazen bir çift göze bakıp
evini bulurmuş.
ben senin gözlerinde oturdum uzun zaman.
kimse bilmedi.

ve sana sarıldığım geceler.
işte en çok orada yanıyordum.
bir kadına sarılmak değil bu,
sanki bütün hayatı kollarının arasına almak gibi.
kül oluyordum yavaş yavaş,
ama ilk defa
yanmaktan korkmuyordum.

şimdi sensiz bir ihtimali düşünüyorum da,
gece büyüyor.
perdeler ağırlaşıyor.
saatler bile yürümüyor sanki.

kalbim daraldı bu gece sevgilim.
çünkü bazı insanlar
gidince sadece gitmiş olmuyor.
bir mevsimi de yanında götürüyor.

ve ben korkuyorum.
bir gün
senin adını içimden sessizce geçirip
cevabını artık hiçbir yerde bulamamaktan korkuyorum.

ama yine de bil.
bu şehir yıkılsa,
bütün şiirler yansa,
bütün geceler sabaha küsse bile.
ben seni
bir adamın kalbinde saklayabileceği
en güzel yerde saklayacağım.

çünkü insan
en çok da
küllerinden tanır sevdiğini…

✍️