Kahrından derde düşenler

2012
KAHRINDAN DERDE DÜŞENLER

Sessizce arkana bakmadan çekip giderken,
Ardında yıkılmış bir insan bıraktın beni.
Gönül sarayımı tek bir sözünle yıkarken,
Kahrından onulmaz derde bıraktın beni.

Geceler şahidim, uykular haram oldu,
Senden sonra açan gülüm, çiçeğim soldu.
Gönül bahçeme erken bir sonbahar doldu,
Ağlayan gözlerle tek başıma bıraktın beni.

Elimde kadehler, dilimde dertli bir şarkı,
Kalmadı gözümde bu fani dünyanın farkı.
Gönül değirmenim tersine döndürdü çarkı,
Kendi dumanında boğulmuş bıraktın beni.

Gülüşüm sarardı, gençliğim soldu kapında,
Bir ömür tükettim senin o sevda yolunda.
Şimdi bir yabancı gibi o elin kolunda,
Gözü yaşlı, bağrı taşlı bıraktın beni.

Her akşam efkarla sığındım dert odama,
Kimseler bakmadı benim şu gözyaşıma.
Neler geldi bilsen bu garip başıma,
Karanlık gecede çaresiz bıraktın beni.

Gönül dert deryası, sabır dersen tükendi,
Bu felek vurdu da darbesini tek tek dendi.
Duygusuz Şair’in ömrü bu yolda tükendi,
Kahrından derde düşmüş, yıkılmış bıraktın beni.