Biliyorum, sen övülmeyi sevmezsin
Ama mecburum seni anlatmaya.
Yoksa boğazımı tırmalıyor sessizce sevmek,
Susarak sevmek yetmiyor zannımca.
Biliyorum, sen övülmeyi sevmezsin.
Şiir gibi kal giderken,
her hecesinde bin anlam içeren, bazen kifayetsiz kaldı kelimelerim, mürekkebim taştı mısralara.
Şiir gibi kal giderken,
rüzgar gibi esintili, çöl gibi kurak.
Herkesin yandığı mevsimlerde üşür kafiyelerim; herkesin üşüdüğü mevsimlerde ise kavrulur kalemim.
Uğurluyorum bu gece bizi.
Engel koyuyorum sana çıkan her sokağa.
Uçurtma uçurmuyorum artık eski kadar.
Gökyüzüne yansıtmıyorum bizi.
Özür dilerim, düzeltiyorum bizsizliği.
Özür dilerim, seni mükemmel sevdiğim için dedim ve sitemimi orada bırakıp gittim, üstadım.
… Ne kadar da kırılmıştır şimdi evladım, hiç mi acımadın?
Ya benim kırgınlıklarım ne olacak, üstadım? Benim duygularım çıkık, kırık olsa duramam; şehri terk ederim, üstadım.
Ben bu şairin katiliyim, üstadım;
bak, sana anlam akıyor ellerimden.
Nasıl mı oldu, üstadım?
Önce sevdim, kemiklerimde hissettim Sevda’yı.
Sonra baktım, bakışlarım sancılandı.
Daha fazla yaralarımı saklayabilir miyim bilmiyorum.
Güvenemiyorum kendime, üstadım; atmak istiyorum kendimi denize, babadan yadigar bir taka ile.
… Dayan evladım, boğulursun o denizde; fazla açılmak iyi değildir.
Yanlış bilgi, üstadım; iyilik iyidir. Hem ben denize açılmayacağım ki, olur da batarsa, taka götürür beni şiir deryasına. Vardır öyle bir yer, değil mi üstadım? Vardır.
Sarılmak yerine niye uzaklaşır insanlar, üstadım?
Niye çok görürler merhameti?
… Zamanı geldiğinde uzaklaşmak iyidir, evladım.
Uzaklaşmak zarar vermektir, üstadım; sarılmalı insanlar duygulara.
Boğazıma düğümleniyor özlemin, boğuluyorum.
İki kat ağırsın hasretten, kaldıramıyor yüreğim.
Ciğerlerime sen gerek, son nefes kadar yakın ol.
Üfle dudaklarıma, can bulunca dökülen cümlelerim ol,
Ya da toprak yerine kafiye at üzerime, şiir ol.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!