Kadim Bir Gelecek Şiiri - Yoldaş Güneş

Kadim Bir Gelecek

Biz bir yolduk,

Haritada görünmeyen

Ama ayakta iz bırakan.

Ne kılıçla yazıldık

Ne de alkışla çoğaldık.

Bir lokmanın bölünüşünde,

Bir suskunluğun omzunda

Taşındık bugüne.

Sesimiz yüksek değildi;

Yükseklikle işimiz olmadı hiç.

Ama ağırlığımız vardı—

Vicdan gibi,

Gece gibi,

İnsanın kendine bakamadığı anlar gibi.

Ateşten geldik sanırlar,

Oysa biz

Ateşi terbiye eden sabırdanız.

Külün içindeki sırrı biliriz,

Yanmadan da ısınmayı.

Bir cana “can” demekti ibadetimiz.

Yüzü değil özü secdeye yatırdık.

Semah döndü bedenimizde

Ama aklımız sabit durdu:

Zulmün karşısında,

Yalanın tam önünde.

Pirlerimiz çok konuşmadı,

Az sözle insanın içini yerinden oynattı.

Çünkü hakikat

Bağırınca küçülür,

Fısıldayınca büyür.

Bugün şehirler gürültülü,

Eller kalabalık,

Kalpler yorgun.

Ama hâlâ

Bir çocuğun gözünde

Adalet arıyoruz.

Hâlâ

Bir annenin duasında

Eşitliği.

Bizi geçmiş sanmayın.

Biz geçmişte kalmadık—

Geçmiş bizde kaldı.

Ve şimdi,

Yeni bir çağın eşiğinde

Aynı soruyu soruyoruz kendimize:

İnsanı incitmeden

Nasıl güçlü olunur?

Cevap eski ama eskimedi:

Eline, beline, diline

Sahip çık—

Ama aklına ve vicdanına

Daha sıkı sarıl.

Bu bir çağrı değil,

Bir tehdit hiç değil.

Bu,

Yarası olanın anlayacağı

Bir sükûnettir.

Kulak veren duyar:

Biz hâlâ buradayız.

Ne donmuş bir gelenek

Ne de savrulmuş bir yenilik.

Biz,

İnsanı merkeze alan

Kadim bir geleceğiz.