Kabrin İlk Gecesi Şiiri - Erdoğan Çam

Rabbim...

Bir gün...

Beni de yıkayacaklar.

Üzerimde yıllarca taşıdığım ismim,
Bir kefenin sessizliğine sarılacak.

Cebimde anahtar olmayacak.
Telefonum çalmayacak.
Kapımı kimse çalmayacak.

Ve ben...

İlk defa,
Bu kadar yalnız kalacağım.

Arkamdan ağlayanlar olacak belki.

Sonra...

Eve dönecekler.

Çaylar demlenecek.

Hayat kaldığı yerden devam edecek.

Ben ise,

Toprağın altında,

Yalnızca
Senin huzurunda kalacağım.

Rabbim...

Dünyada herkes bana sırt çevirse dayanırdım.

Yeter ki,

Sen yüzünü benden çevirme.

O gece...

Toprak değil korkum.

Karanlık değil.

Asıl korkum,

Rahmetine layık olamamış olmak.

Kapımı melekler çaldığında,

Dilime cevaplar değil,

Rahmetin yetişsin.

Çünkü ben...

Hayatım boyunca çok düştüm.

Ama her düştüğümde,

Kapını çalmayı hiç bırakmadım.

Ve olur da,

Beni affedersen...

Bilirim ki,

Toprak bile

Cennet bahçesine döner.

Âmin.