100- KALMBİMİN KIYISI
Kimsenin kaderine taş atmadım ben,
Herkes kendi gecesinin içinde başka türlü üşüyordu.
Yalnızca kendi yaralarıma eğildim,
Bir kuşun kırık kanadına bakar gibi, sessiz ve uzun.
100 - KÊLEKA DILÊ MIN
Min kevir neavêt çarenûsa kesî,
Her kes di şeva xwe de bi awayekî cuda dilerizî.
Ez tenê li ser birînên xwe xwar bûm,
Mîna ku li baskê şikestî yê çûkekê dinêrim, bêdeng û dirêj.
101- ANNE, O GÜN
Bir gün anne,
Fabrikaların paslı kapılarından yalnız işçiler çıkmayacak,
Yıllardır içeride tutulan sabahlar da çıkacak.
Madenlerden kömür değil, karanlığa direnen yüzler yükselecek.
101- DAYÊ, ROJEKÊ
Rojekê dayê,
Ji deriyên pasgirtî yên fabrîkayan tenê karker dernakevin,
sibehên ku salan hatine girtin jî derdikevin.
Ji kanîyan tenê komir dernakeve, rûyên ku li dijî tariyê radiwestin jî bilind dibin.
102- GÖLGENDEN YÜZÜNÜ SEÇEMİYORUM
Gölgenden Yüzünü seçemiyorum.
İlk gördüğüm günkü simanı unutamadım.
102- JI SÎYA TE EZ NIKARIM RÛYÊ TE BIBINİM
Ji sîya te ez nikarim rûyê te bibinim..
Min ew rûyê te yê roja pêşîn qet ji bîr nekir.
Zemanî gelek rû ji min birin û şust herikandin;
Navên kolanan guherîn, demsal westiyan,
103- GÖLGE YANILGISI
İçimde, asırlık çınarların kökünden sızan o serin sızı,
Her yaprağında senden kalma bir ayazın izi gizli.
Dilimde, sustukça büyüyen bir nehrin uğultusu,
Gözlerimde, ellerinle yıktığın o eski şehrin tozu.
103- XAPANDINA SIYÊ
Di hundirê min de, ew êşa sar a ku ji rehên çinarên sedsalî diherike,
Di her pelê de şopa sarbûnekê ya ku ji te maye veşartî ye.
Li ser zimanê min, dengê çemekî ku bi bêdengiyê mezin dibe,
Di çavên min de, toza wî bajarî yê kevn ku bi destên xwe hilweşandî.
104- Alfabeya Sûrgûnekî
Xemgîniya min; tenêtiyek e ku li ser kelhayên Cizîrê ji aliyê bayê ve hatî mezin kirin,
Birçîbûna min; genimek e ku di nav bahozekê de hatî jibîrkirin,
Sebra min; ew bêzimanîya hezar salî ye ku ji çavkaniyên Munzurê diherike,
Tirsê min; pasê sar ê têlên dikenî yên li ser sînoran kişandî ye.
104- BİR SÜRGÜNÜN ALFABESİ
Hüznüm; Cizre surlarında rüzgârın emzirdiği bir yalnızlık,
Açlığım; fırtınada unutulmuş bir buğday tanesi,
Sabrım; Munzur’un gözelerinden sızan o bin yıllık dilsizlik
Korkum; sınırlara gerilmiş dikenli tellerin soğuk pası
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!