Bu raylarda geçti hep, çocukluğum büsbütün,
İpte cambaz misali, yürür koşardım her gün.
Çıkında peynir ekmek, önümde üç, beş koyun,
Küçük çaplı çobanlık, belki biraz da oyun,
Dedem demiryolcuydu, trenciydi lakabı,
Öyle tanırlardı hep, eşi dostu ahbabı.
Hep ben ağladım durdum, hep ben gözyaşı döktüm,
Her kahrına katlandım, nice çileler çektim.
Görmedim hiç vefanı, bir kerecik insafsız,
Tükendi sabrım artık, bil ki usandım bıktım.
22 ağustos 1988-Pazartesi / Ödemiş
Üç nolu çam ağacı, işte geldim yine ben,
Ne zaman efkârlansam, sen anlarsın halimden,
Bugün yine içime, çöktü bir kara tasa,
Ya nasıl avunurdum, şairliğim olmasa?
Biliyorum savuşmaz, başımdan asla kahır,
Yaslanıp da gövdene, yazmazsam üç beş satır.
Üç nolu çam ağacı haydi ara beni bul,
Bak yine cıvıl cıvıl, eskisi gibi okul.
Hani nerde o şair? Yaslanan yok beline,
Görüyorum kalmışsın, artık kendi haline.
Görmüyor musun gönül, açık seçik besbelli,
O yar başka birini seviyor işte deli,
Yalvarıp yakarmalar, pek bana göre değil,
Serde yiğitlik vardır, terk-i diyar etmeli.
3 Kasım 1988-Perşembe /Ankara
Söyle kaç kere daha, gelmeliyim karşına,
Yalvartıp zulüm etmek, hoş mu geliyor sana.
Hiç vicdanın yok mudur, kan ağlıyor aşığın,
El pençe divan durmuş, aşk dilenir baksana.
28 Eylül 1988-Çarşamba /Ankara
Sözüm söz bundan böyle, geçmem yolundan bile,
Madem öyle istedin, olsun bakalım öyle.
Ben dağlarım kalbimi, kanadıkça bir ömür,
Senin canın sağ olsun, haydi selamet ile.
3 Aralık 1984-Pazartesi/Ankara
Zihnim başka alemde, onunla haşır neşir,
Ne yazarsın tahtaya, anlamam hiç tebeşir!
6 Nisan 1984 – Cuma / Ödemiş Lisesi
Dinle beni kulak ver, ey dostum telli kavak,
Yapayalnız kalmışız, sen şu halimize bak,
Esip geçmiş sevdalar, başımızdan yel gibi,
Kırılmış dallarımız, solmuşuz yaprak yaprak.
Bir derin uykudayım, gören yok, uyaran yok,
Belli unutulmuşum, benden haber soran yok.
Ninniler söyleniyor, kulaklarıma hala,
Kuru sözden ibaret, şefkat ile saran yok.
6 Mart 1998 / Cuma - İzmir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!