İz ve Yokluk Şiiri - Can Elıf

Yağmur yağıyor diyorlar,
inanmıyorum.
Çünkü önce içime düşüyor her damla,
yüreğime çarpıyor,
sonra sessizce ruhuma sızıyor.

En son sana varıyor baba…
Toprağına, çiçeklerine.

Bugün yine geldim yanına.
Ellerim üşüdü,
ama ben yine de sarıldım o soğuk taşa.
“Belki” dedim,
“belki bu sefer üşütmezsin beni…”

Kokunu aradım.
Toprak sustu,
rüzgâr sustu,
ben sustum.

Oysa bilirim;
yağmurdan kaçarken beni omzuna alırdın,
İnsan en çok sarıldığında kokusu yağmurda..
“üşütmem seni” derdin.
Şimdi yağmur yağıyor baba…
ve ben kaç kez ıslandım.

İnsan babasının kokusunu unutur mu?
Unutmuyor.
Sadece bir daha bulamıyor.

Benim bir babam vardı.
Ne anlatsam eksik,
ne söylesem yarım kalır.

İçimde büyüyen bir boşluk var şimdi,
adı yok.
Ne yapsam dolmuyor,
ne kadar ağlasam dinmiyor.

Baba…
Artık doğru kalabilmeye gücüm kalmadı.
Dünya ağır,
insanlar eksik,
ben yarım.

Sana anlatacaktım bir gün,
“gözlerimden sakındığım bir sevdam var” diye…
Ama sen yoktun.

Şimdi o cümle içimde kaldı.
Seninle birlikte.
.