Varlığın bir gölgeyse duvarda,
Ne serinlik verirse yazda,
Ne de yağmur olur kurak toprağa,
Yokluğun da düşmez kimsenin aklına.
Bir nefes ki kimseye can olmamış,
Bir söz ki yaraya merhem olmamış,
Bir el ki dara düşene uzanmamış,
Gidişi de kalışı kadar sessiz kalmış.
İnsan dediğin bir iz bırakmalı,
Bir gönülde çiçek açtırmalı,
Bir karanlık gecede ışık olmalı,
Adı anılınca yüzler gülmeli.
Çünkü dünya gelip geçilen bir han,
Kimi rüzgâr olur, kimi viran.
Bir ömür yaşamak değil mesele olan;
Yokluğunda aranmak, işte asıl kalan.
Varlığın bir şey kazandırmıyorsa eğer,
Yokluğun da eksiltmez hiçbir değer.
İnsan, ardında bıraktığı kadar yaşar;
Bir gönülde yer etmişse, hiç ölmezmiş meğer.
Kayıt Tarihi : 12.06.2026 00:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
