İyi Akşamlar ?? Şiiri - Kader Uçar

Hiç iyi akşamlar dememiştik birbirimize.
Düşününce tuhaf geliyor;
Onca gece konuşmuşken,
Onca sabaha birbirimizin cümlelerinden çıkmışken,
Hiçbir gecenin sonuna
O iki kelimeyi koymamıştık.
Bazen birimiz uyuyakalmıştı,
Bazen bir cümle yarım kalmıştı,
Bazen cevap sabaha,
Bazen sessizlik girmişti araya...
Ama hiçbirini bitiş saymamıştım.
Çünkü yarım kalan şey bitmiş değildir;
Sabahı vardır,
Devamı vardır,
Kaldığın yere geri dönme ihtimalin vardır.
Belki de en çok bunu seviyordum:
Hiçbir gecenin gerçekten bitmemesini,
Birbirimize "yarın" diye söz vermeden bile
Yarınımız varmış gibi yaşamayı...
Sonra bugün...
Önce bir "hoşça kal" geldi, canımı yaktı.
Ama galiba bir tarafım yine de inanmadı.
Çünkü insan,
Daha önce dönülmüş bütün vedalardan sonra
Bir vedanın gerçekten son olduğuna hemen inanamıyor.
Sonra...
"İyi akşamlar."
İşte orada sustum.
Çünkü o iki kelimeyi daha önce hiç kullanmamıştık,
İhtiyacımız olmamıştı.
Bizim gecelerimiz yarım kalırdı ama kapanmazdı.
Oysa bu defa o iki kelime,
Yarım bıraktığımız bütün gecelerin kapısını
Tek tek kapattı sanki.
İlk defa sabaha hiçbir şey bırakmadı:
Ne yarım bir cümle,
Ne bekleyen bir cevap,
Ne de kaldığımız yerden devam edebileceğimiz
Küçücük bir boşluk...
Meğer bazı cümleler vedadan daha ağırmış;
"Hoşça kal" canımı acıttı,
Ama "iyi akşamlar" bana bittiğini anlattı.
Çünkü bu defa uyuyakalmadık,
Bu defa yarım kalmadık,
Bu defa sabaha bir şey bırakmadık...
Bu defa bitirdik.
Güneş yarın yine doğacak elbette,
Sabah yine olacak, şehir uyanacak...
Herkes hayatına kaldığı yerden devam edecek.
Ama ben ilk defa;
Gece yarım bıraktığım bir cümleye değil,
Bitmiş bir hikâyeye uyanacağım.
Ve galiba insanın canını en çok karanlık yakmıyor;
Bir zamanlar sabahına karışan birinin,
Artık hiçbir sabahında olmayacağını bilmek yakıyor.
Belki de bu yüzden,
Bu gece bana hiç "iyi" gelmeyecek.
Çünkü bazı "iyi akşamlar",
Geceyi bitirmiyor yalnızca;
İnsanın içinde, bir daha hiç gelmeyecek bir yarının
Işığını da söndürüyor.