Söylemiştim sözden anlamaz diye
Güzele nazır’ım irezil seni
Onda hiç beyin yok kavramaz diye
Her şeye hazırım irezil seni.
Şiir araç değil kirletme bunu
Isıt Beni Anne
Serin kar tanelerini üzerime.
İçimdeki yangın buz tutsun.
Saçlarımı ayaz vursun.
Bizim gençlik çağ atladı
Şöhret geldi çığ patladı
İtibarı beş katladı
Çağ atlayan o senmiydin.
Gömlek delik, pantol yırtık
Sabahleyin erken yola çıkardık
Orakla, tırpanla ekin biçerdik
Kalburla buğdaydan tohum seçerdik
Biçersiz günleri özledik baba.
Ölümü Bekleyiş
Savrulur oldum çınar yaprakları gibi kuytu duvar diplerine.
Uykusuz çocuklar bıraktın gözlerime.
Geceleri ayaza kesen odamın alevlerinde tutuşurken
Uykuyla arama denizlerden perdeler çekilir.
Ben zannettim kafamız hep uyuşur
Fazla okur yazar çıktı norüyüm
Uyuşmazsa günden güne değişir
Ekin ektim hozan çıktı norüyüm.
Sakın veda etme bir mektup bırak
Sessizce kapıyı çekerken öldüm
Ağlamaz gözlerim artık hep kurak
Ardından gözyaşı dökerken öldüm.
Olmadı
Yalansın be dünya, vallahi yalan
Gerçeği okuyup bilen olmadı
Dost gibi görünen akreple yılan
Zor günde yanımda kalan olmadı
Nazlı nazlı yürürken Maral’a benziyorsun
Yola diken ekilir gelemezsin nazlı yâr
Felek bizi ayırmış ağlayıp gizliyorsun
Alna kader çizilir silemezsin nazlı yâr.
Yine katre katre kirpik uçların
Umutların sönmüş nedir bu hüzün
İpekten dokunmuş lüle saçların
Çok cefalı canmış nedir bu hüzün
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!