İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Tat alamaz olduk yenen lokmadan
Çenedeki sızı dişe dayandı
Can her şey istiyor hale bakmadan
Son adımın ucu boşa dayandı

Sonbaharda buz gibi yağmur düştü,
Kış gelende lapa lapa kar düştü,
Karakış'ta Zemheri'de çığ düştü.
Ve gönlüme üç tane cemre düştü,
Hala seni bekliyorum; Gelmedin.

Çiçek mi olsaydım yol kenarında
Yoksa kaldırımda taş mı olaydım
Görebilmek için gelip geçerken
Mavi gökyüzünde kuş mu olaydım

Hunharca harcandı ömür çok gibi
Bugün sona erdi yarına bakın
Dünyayı kucaklar ölüm yok gibi
Ne var heybesinde karına bakın...

Hiç farkı kalmadı evin mezardan
Dışardan bakınca ölü gibiyiz
Bir selam vermeden kaçar kenardan
Komşunun yolunda çalı gibiyiz

Ervah-ı alemde Bezm-i Elest'te
Akd'eyleyip HAK'ta buldum kendimi
Nefsim benliğime hakim olalı
Bir avuç balçıkta buldum kendimi

Dünüm kim bugünüm kim tarihi bilmem gerek ?
Sen bana öğretmezsen ben nerden bileceğim
Hedefe ulaşarak benimde gülmem gerek
Öğretmenim ben senin sayende güleceğim

Ben beni seninle bildim
Bu güne seninle geldim
Bak kırılmadan eğildim
Sen öğrettin öğretmenim.

Toprakla sudan var oldum

Ne cepken, ne cepkene cep koyarlar
Üstte Dünyalık ne varsa soyarlar
Beni sana, seni bana sorarlar
Sen kendi amelini okudunmu?

Bir kapıdan geldin, birinden gittin.

Atalarımızın sözüne göre
Öküz olmuyormuş ev danasından
Ne "oha" biliyor ne öğendere
Tosun şımarıyor öz anasından