İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Oyun bitti dünya denen sahnede
Cariyelerini topla padişah
Bekle akıbeti metruk köhnede
Önce piyon gitti sonra fil ve şah.

Şiirlerin dilde yaşar
Türkü olur telde yaşar
Gönül denen gölde yaşar
Sağdır Vatan OZAN ARİF

Lal'i tellal eden aşk'tır
Tellal'i lal eden aşk'tır
Bunda Leyla günahsızdır
Kays'ı mecnun eden aşk'tır.

Her kuş gökyüzünde uçar
Kendi kadar kanat açar.
Mesele konduğu yerde
Kim gülü kim çöpü seçer.

Kendini sevmeyeni sende sevme
Yüzü gülmeyenin yüzüne gülme
Birinci hataysa ikincisi halt.
Tökezler düşersen kimseden bilme.

Önce ayağını yere sağlam bas
Sonra da gözünü gök yüzüne gözünü dik.
Bastığı yerden düşeni gördükte
Yürümeden uçanı hiç görmedik.

İNSAN

Kalkmayı öğrenmek için düşer,
Yürümeyi öğrenmek için kalkar,
Koşmayı öğrenmek için yürür,
Uçmayı öğrenmek için koşar,

Gölgeler ne yanar ne de ıslanır.
Menfaat için Güneşten hoşlanır.
Ondandır; gölgesine güvenenler
Devran döner, gün biter yalnız kalır.

Kırk beş yıldır ilk defa kalkamadı yerinden
Gözlerime bakarak iç çekti ta derinden
Kırk beş yıldır ilk defa beni uğurlamadı
Kahvaltı sofrasında beni ağırlamadı
Hoşçakal diyemeden çaresiz boyun büktüm
Kırk beş yıldır ilk defa kapıyı kendim çektim

Bir mavi gökyüzüne baktım
Bir kara toprağa
Kara maviye muhtaç,
Mavi karaya