İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Erciyes olsaydım Ağrı olsaydım
Tepemi tabana yıksaydı keşke
Umut yeşiline bezense gönlüm
Enkazımdan güller çıksaydı keşke

Gül bilmez rayiha kimden verilir
Bülbüle meyleder toprağa bakmaz
Görmezki köküne kerme serilir
Necaset olmasa gül güzel kokmaz.

Bulutların üstünde zirvesiydim bir dağın
Gururumdan çatladım ufalandım kum oldum
Erişilmez dallarda ezberiyken dudağın
Eğilip derilmedim kurda kuşa yem oldum

Gerçek adın neydi senin kimbilir
Sevenlerin sevdiklerin ne derdi
Söylesene bu ismini kim verdi
Gözlerini benzetmişler Asuman

Zaman gelir dil gül olur
Zaman gelir gül dil olur
Aklım fikrim zail olur
Gözler söyler gözler dinler.

Hayatın kuytularında
Susturulmuş çığlıklarım var
Gözyaşlarımla yoğrulu
Bilsen kaç.düğüm attım gırtlağıma

Bir ağaç büyümek istiyor
Kendi toprağında kendi güneşiyle
Ve kendi gözyaşlarıyla
Gündüz gölge

Kırk beş yıldır ilk defa kalkamadı yerinden
Gözlerime bakarak iç çekti ta derinden
Kırk beş yıldır ilk defa beni uğurlamadı
Kahvaltı sofrasında beni ağırlamadı
Hoşçakal diyemeden çaresiz boyun büktüm
Kırk beş yıldır ilk defa kapıyı kendim çektim

Sen yapmasan bir yuva direk tutmaz kız ana
Anasız ocak söner baca tütmez kız ANA

Yuva seninle yaşar sensiz virana döner

(İsmi geçen "Mahmut" hiç kimsedir)

Vermez ise yüce Mâ'bud
Aç kalırdı nice Mamut