Arkanda enkazlar bırakıp giderken
Benim yüreğimin hala çocuk olduğunu unuttun
Oysa soluğuna, sıcaklığına nasıl da alışmıştım
Hiç düşünmedin sevginin ekmeğim, suyum olduğunu
Geceleri kabuslar görmem bu yüzden
Düştüğüm kör kuyulardan çıkamıyorum
Sırra kadem bastım
Bundan sonra sustum
Ne olursun dostum
Beni yalnız bırak.
Kalbim sanki çorak
Her renk ayrı güzel
Sevdim ebet, ezel
Benim için özel
Ben Maviyim, Mavi.
Gökyüzünün rengi
Koşamam dedim
Koştum
Yapamam dedim
Yaptım
Unutamam dedim
Unuttum
Deniz fenere
Balık yosuna
Yakamoz aya
Dalga sahile
Martı denize
Körfez sabaha
Yan bana, ben sana yanayım
Uzat zehri ekmek banayım
Aynı dertlerden muzdaribim
Kalabalıkta bir garibim
Sen düşme, tutarım elini
Eşekten düşenin halini
Ve sustu gece
El ayak çekildi
Köpek sesleri azaldı
Sokağın başında bir kedi
Gökte bir yıldız bile yok
Kendi halinde sokak lambası
Gelmiyor artık gülesim
Sen gidince kaçtı tadım
Unutmuşsundur sen kesin
Ben seni hiç unutmadım.
Neyi unutmadım neyi?
Ne olursun git, oturma karşıma
Yalnızlığı sen getirdin başıma
Hakkını helal et, deme boşuna
Ben senin yüzünden çok çile çektim.
Her duyduğuna inanma
Sevenler unutur sanma
Sen beni unuttun amma
Ben seni unutamadım.
Unutmamalıydın sen de




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!