İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Burada bitiyor bu kitap. Kömür ateşi gibi
bir öfkeden doğdu, yanan ormanlardan oluşan
çayırlıklardan. Keşke devam edebilseydi
kırmızı bir ağaç gibi
ve yayabilseydi berrak yanık izini.
Ama sen sadece öfkeyi bulmadın

Burada mı deniz? Güzel, kapat içeri.
Ver bana
en büyük çanı, evet, yeşil olanı,
hayır, onu değil, öbürünü,
bronz ağzında çatlak olanı,
ve tamam! Yalnız kalmak istiyorum

Hindistan, sevmedim senin utançsız elbiseni,
senin korunmasız yığınların paçavralar içinde.

Yıllarca dolandım ben
korkunun tepelerini aşmak isteyen gözlerle,
yeşil balmumundan pastalar gibi şehirler arasında,

Ben çaldığımda
başka biri olmuyorum
ama başka bir şey oluyorum
müzikten başka her şeyden boşalmış olarak
Bemim acım ya da
mutluluğum değil işittiğiniz

Geceleri dalarız
çalmak için
çiçeklenen bir dalı.

Duvarı aşarız
karanlığında yabancı bahçenin,

Çalışmanın Çeperlerinde

Çalışmanın tam ortasında
vahşi yeşillikleri vahşice özlemeye başladık,
Çorak Ülke'nin bizzat kendisinden sonra, ki sadece
telefon kablolarının cılız uygarlığı nüfuz ediyordu oraya.

Çamların hepsi de
dönmüş sırtlarını. Siyah keşişlerden
bir dizi gibi dururlar ve bakarlar
kurtarıcının memleketi Doğu’ya doğru

Çıplaklar diz kapaklarına kadar, vazgeçmişler

Candan Marazlar

Sızlayan şu burun ucu, o eski kusurlar –
Yüzdeki benler misali katlanılabilir şimdi
Tahammül edilebilir ta ki iç sıkıntısı yer verene dek
Alaycı bir lütufkârlığa –

Çay yaprakları engelliyor afete davetiye çıkaranları,
tasarlarlar hiçin bulunduğu gelecekleri;
çingene palmiyesinin çaprazında ve esnerken kız
fethedilecek bir varta kalmadığı kehanetinde bulunacak hâlâ.
Tehlike temelsizdir şimdi: naif şövalye
bulur modası geçmiş devleri ve adı duyulmamış ejderhaları,

Klasikler geniş bir kitleye yayılsaydı
Amerika ne olurdu düşüncesi
Allak bullak eder uykumu,
Amerika ne düşüncesi,
Amerika ne düşüncesi,
Amerika ne olurdu