İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Yürüyelim beyaz karda
Sessiz bir yerde;
Sakin ve yavaş adımlarla,
Durgun bir gidişte,
Beyaz danteladan yaşmaklar altında.

Düş gördü So-Shu,
Ve düşünde bir kuş olduğunu gördü,
ve bir arı, ve bir kelebek,
Niçin kendisini başka bir şey olarak
hissetmeye çalıştığı konusunda ikircikliydi,
Hoşnutluğu bundan ötürü.

Kış geldi çattı,
Şakıdı lavta, lanet olasDüştü yağmur ve lekeledi yarı erimiş karı,
Ve rüzgâr nasıl da çarptı!
Şakı: lanet olası.

Kaydı otobüs ve eğdi bizleri,

Kadın bedeni, ak tepeler, ak baldırlar,
bir dünyadır açık kasığın senin.
Benim hoyrat çiftçi bedenim kazar seni
ve fırlatır oğulunu toprağın derininden.

Bir tünel gibi yalnızdım. Kaçardı kuşlar benden,

Kadın Portresi – 1800lü Yıllar

Ses boğuluyor giyside. Kadının gözleri
izliyor gladyatörü. Ve sonra kadının kendisi
duruyor arenada. Özgür mü kadın? Altın bir çerçeve
sıkıştırıp geriyor tabloyu.

Bundan sonra, uzaklardan gözlemlenen bir ayrılış gibi,
mezarsı duman istasyonlarında ya da ıssız dalgakıranlarda,
bundan sonra görürüm atarken kendisini kendi ölümüne,
ve arkasında duyumsarım zamanın günlerinin kendilerini kapattığını.

Bundan sonra duyumsarım birden nasıl da gittiğini,

Rüzgârda bir dağın yücesinde oturup
birbirimize yeni şiirler okuyacağımız
başka bir dünyanın bulunmadığına
inanmıyorum.
Tu Fu olabilirsin sen, ben de Po Chu-i
ve marazi kafalarımıza gülümseyen

Evet, efendim, ben Oruro'nun güneyindeki
Sierra de Granito'lu Jose Cruz Achachalla'yım.
Evet, orada yaşar annem
Rosalia kendi halinde:
bir beyefendi için çalışır,
evet, çamaşır yıkar.

Yok edilmiş fotoğrafların mavi rengi,
çiçek yapraklı deniz gezintili mavi renk,
çelik katısı bir darbeyle öldürülen
haftaların üstüne düşen nihaî ad.

Hangi giysi, hangi ilkbahar geçip gidiyor,

Siz Neruda mısınız? Buyrun içeri, yoldaşım.
Evet, benden başka kimse kalmadı hayatta
bu iyot madeninde. Ben dayanıyorum daha.
Bozkır toprağı beklediğinden beni, daha fazla
yaşamayacağımı çok iyi biliyorum. Çünkü
her gün dört saat bu iyot madenindeyim.