17 Temmuz 2024 Şiiri - Umarsız Adam

Bugün, beni terk ettiğinin 650. günü.
Tam 1 sene sonra…
Telefon çaldı.
İsmini görünce kalbim titredi,
Ama açmadım.
Sadece sustum...
Ve hüzünle doldu yüreğim.

Bir mesaj bıraktı ardından:
"Sana yaşattığım her şey için...
Affet."

Gözlerim satırlarda,
Kalbim o eski acıların kıyısında.
Ne garip…
O kelimeyi o kadar beklemiştim ki bir zamanlar.
Şimdi ise…
Duymak daha da acıttı içimi.

O,
Benim içimde hiç sönmeyen
Sessiz bir yangın olduğunu
Hiç bilemedi.
Bir an...
"neye ihtiyacın varsa söyle,
Gelirim,"
Diyecektim.
Yutkundum.
Vazgeçtim.

Çünkü karşısına çıkmaya
Cesaretim yoktu artık.
Bir daha sevmeye...
Bir daha kırılmaya...
Kalbim hazır değildi.

Sonradan duydum...
Hayat çok da iyi davranmamış ona.
Ne yaşasa,
Ne kötü gün görse,
Sebebini bende aramış.
"Ben onu incittim," dermiş,
"Karma…" dermiş.

Oysa bilmediği bir şey var:
Ben
Onu
Unuttuğum gün
Affettim.
Kendimi de, onu da...

Ama affetmek:
Sevgiyle karışık bir özgürlük değilmiş,
Tam anlamıyla
Vazgeçmenin sessiz bir şekliymiş.

Ve şimdi...
Bir telefon sesi kadar yakın,
Bir mesaj kadar uzak.
O hâlâ orada,
Ben ise çoktan geçmişin yankılarında:
Kendimi buldum...