Gönül Şiiri - Umarsız Adam

Gönül değme her önüne sırların deme,
Dost görünen her kişiye özünü verme,
Bir tatlı söz işitince hemen kanıverme,
Çoktur seni aldatanlar yâri gönül.

Yalan ile eğri yolda menzil bulunmaz,
Kötü sözün yarasından derman alınmaz,
Kara niyet taşıyanın yüzü gülünmez,
Bir gün önüne koyarlar zârı gönül.

Felek nice yiğitleri dize getirdi,
Kimi sultan kimi şahı yola yetirdi,
Kimi açtı gonca gibi kimi soldurdu,
Sen de çok görme bu ahuzârı gönül.

Dost mecliste boş söz ile kemlik olmaz,
Ateş düşen yüreklerde serinlik olmaz,
Kul hakkıyla dolu elde dirlik olmaz,
Taşıma içinde böyle kiri gönül.

Bir gün gelir ayrılık da kapın çalacak,
Giden gider, kalan yine sabır bulacak,
Kara toprak nice canı bağra alacak,
Sakın çok bağlanma dünya varı gönül.

Garip olan hâlini de taşta söyler,
Dertli olan gözyaşını gizli gizli eyler,
Bahtı kara nice kul da Hakk’a yönelir,
Eksik etme dilinden zikri gönül.

Yük ağırsa omuz verir bazen bir dostun,
Hak yolunda eğrilmesin ne özün ne postun,
Bugün varsan yarın yoksun, bilinmez vaktin,
Buna göre tart da söyle sözü gönül.

Diken ile beraberce gül de bitecek,
Kışın ardı bahar olur kar da gidecek,
Sabredenin bağrındaki dert eriyecek,
Boş yere büyütme içte nârı gönül.

Kibir ile yürüyenin sonu dar olur,
Mazlumun ahı çıkarsa yürek kor olur,
Bir sel gibi ömür geçer, gözler nem olur,
Sakın incitme yoksulu, eri gönül.

Umarsız gibi bak da ibret al cihandan,
Bir nefeslik ömür için geçme imandan,
Günü gelir ayrılırsın candan, cihandan,
O vakit anlarsın akı karayı gönül.