İşçi Veli Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski garda işçi Veli,
Zorluktan bükülmüş beli,
Gece gündüz yok durdurak,
Buz kesmiş titreyen eli.
*
Donmuştur o kara kışta,
Gözleri kalmış hep yaşta,
Yakmış soğuklar o canı,
Dertleri taşmıştır başta.
*
Uzun katar gelip geçse,
Hasret rüzgârları biçse,
Yolcular evine dönse,
Veli acı sular içse.
*
Karanlık peronlar serin,
İçerde acılar derin,
Bükmüş boynunu fakirlik,
Mekânı yok garip erin.
*
Şehir garı duman tüter,
Çileler ölümden beter,
Yorulmuş cılız kolları,
Bu zalim eziyet yeter.
*
Vagon boyar Veli dayı,
Sayamaz geçen bir ayı,
Bitap düşüp de açlıktan,
Bırakmış sıcak yuvayı.
*
Raylar üstüne ter damlar,
Birikmiş yürekte gamlar,
İnce zayıf iskeleti,
Geçip gider loş akşamlar.
*
Bilet gişesi daracık,
Gözleri yaşlı ufacık,
Tükenip bitmiş dermanı,
Yüreği yanık azıcık.
*
Şehir garında kor yara,
Düşmüş zavallı çok dara,
Tükenmiş artık takati,
Varmadan henüz bahara.