İndiğin İlk Durak Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Bir adam kendini ne kadar dökerse ortaya,
o kadar küçülüyor oturduğu masada.
Ve lekeleniyor en duru sessizlik
Durmaksızın köpüren hoyrat ağızlarda.

​Ben bu yüzden çekiyorum parmaklarımı gürültüden.
Bir şeyin değeri, ışık altında duruşunda değil;
çekildiği zaman odada kalan dilsiz kavisindedir.
Rüzgar bile bıraktığı ıslıkla ölçülür söndüğünde,
bir sürahi, içindeki su bittiğinde derinleşir.
​
Dökme gövdeni gölgesi ucuzlamış sokaklara.
Bırak, unutsunlar seni indiğin ilk durakta,
Bil ki o soğuk yalnızlıkta
Ancak kendi geceni sakladığın kadar derinleşirsin.