İmtihan Değilmiş Şiiri - Mustafa Alp

yaşadıklarıma hep imtihan dedim
çünkü başka türlü katlanılmıyordu hayata
bir ad koymazsan acıya
her şey daha çok can yakıyordu

ben acıya isim verdim
imtihan dedim
sabır dedim
kader dedim.
ama hiçbiri
içimdeki boşluğu doldurmadı

bir gün anladım
insan en çok
kendi sustuklarında yalnız kalır

kalabalıklar geçti hayatımdan
isimler, yüzler, hatıralar
hepsi birer yolcuydu
ben ise bekleyen bir istasyon

kimse uzun kalmadı
çünkü ben
gitmeyenlerin hikayesine inanan bir aptaldım

çocukluğumdan kalma bir şey bu
her gidenin döneceğini sanmak
oysa bazı vedalar
kapıyı değil
insanı kapatırmış

ben kendime geç kaldım
herkesi zamanında uğurlarken
kendimi yarım bıraktım

imtihan dedim ya
meğer insan
en çok kendine yenilirmiş

geceler vardı
saatler ilerlemezdi
duvarlar konuşmazdı
ama içimde bir şey
susmazdı

bir kırık gibi
her nefeste batan
adı konmamış bir eksiklik

ve şimdi dönüp bakınca
anlıyorum

bu bir imtihan değilmiş

bu.
yavaş yavaş eksilmekmiş

herkesten biraz
kendinden biraz
ve en çok da
inanmaktan.

çünkü insan
her şeye dayanır da
en çok
kendi kandırılmışlığına yenilir

ben yenildim

ama ayaktayım

çünkü bazı insanlar
yıkıldıkları yerden değil
içlerinden kalkarlar

ve ben
kendimin içinden kalktım

şimdi yalnızlık
bir ceza değil
bir ayna

bakıyorum
ve ilk defa
kaçmıyorum kendimden