İmla Ve İma Şiiri - Kasım Kobakçı

Kaç milyonuncu kezdir diziyorum,
Şu kelimeyi,
Ve kaç milyonuncu kezdir, anlamın peşindeyim.
Kaç milyonuncu kezdir, beynim zonkluyor,
İmla ve imadan.
*
Ben,
Virgülün, nereye konacağını sezen kâhin,
Ben,
En gürültülü sessizlikleri, yazıya döken çevirmen,
Ben,
Paragraflar arasına, gizli geçitler inşa eden mimar,
Ben,
Okurun zihnindeki, aksi sedayı işiten sanatkâr.
*
Yoksunluğum, anlamsızca süslülerin,
Estetik tercihi sayılır.
Üslubum,
Mirasyedi şairlerin, antik büstü.
Ben seçtim!
Ben sildim, yırttım ve yeniden yoğurdum,
Zanneden, o kifayetsiz münekkitler,
Bilmezler, hangi geceler yalvardım ilhamın,
O kaypak perilerine.
Bilinmez kaç sözcük,
Ve lügatlerden arak, kaç maske takıldı kalemime.
*
Yonttum, bütün sivri ifadelerimi,
Ve ruhuma düğümlenmiş, metaforlarla yazdım.
Harflerimden duydum ki,
Akışkan olmuşlar,
Sordum, nedir sebebi,
Alışıktık, o keskinliğinize.
İlham lütfedilmiş,
Parmaklarım takılmıyormuş, o çetrefilli sentaksa.
*
Ve o an, idrak ettim ki,
En usta işi biçem,
Be bir zırh, ne de bir silahtır.
Yalnızca bir davettir,
Ruhun, bir başka ruha yolladığı.
*
Minnet, şükran, ars poetica!