İlyas Gültekin Şiirleri - Şair İlyas Gül ...

Uzun zamandır uğramadım düşlerime..
Şiirler yazamadım şarkılarda takılı kalıp..
Kokunun sindiği odaya oturup ağlamadım saatlerce..
unutmak istedikçe daha çok hatırladım..
Söyleyemedim...

Bugün durup dururken, yanlız bırakıldığım anlar geldi aklıma..
Birden gecenin umarsız ağırlığı çöktü üzerime,
Kaçmaya çalıştım ama,
Kurtulamadım yüzleşmekten..
Gerçekler yüzüme tokat gibi çarparken,
Kalıp almış sahteliklere inanmayı seçtim yine..

Şimdi sus ve beni dinle;

Yorgunum ama öyle böyle değil,
Derin dalgalar içinde buzdan küreler var etrafımda.
Ve ben herkese sağırım.

Bir sitem var içimde,
Ne olduğunu bilmediğim, dört duvar arasında düşlediklerime şekil verdiğim,
Odanın tavanına beni mahkum eden,
Gözlerimdeki ışıltıya göz diken,
koyu karanlığa haps eden bi sitem işte..
Yüreğimin Nazını çekemez oldum bugünlerde... Aksiliği,

Yediniz durdunuz bunca zaman naneleri..
Sayısnı siz unuttunuz yıktığınız haneleri..
Olumlu olumsuz görmeden nedenleri..
Ateş püskürdünüz tiktok fareleri...

Zataliniz hoştur yayınlar içinde..

Aklıma geldi gidişin,
Hiç bakmadan ardına gözden kayıp oluşunu izledim.
Ağzımda yetim bir sigara, dumanı ben kadar öksüz.
Hele gitmeden ettiğin o son söz..
Ulan... ulan ben senin.....

Benim hala umudum var..
Kıyametler kopuyor kafamın içinde,
Dilim sürgün yemiş türküler gibi suskun,
Kalbim desen, yurdundan göç etmiş bir mülteci..
Ağır ağır adımlıyorum çekip gittiğin sokakları,
Göğün mavisinden adresini dileniyorum,

Unutmaya çalışıyorum,
Üstüme başıma sinen kokuna rağmen,
Dilime dolanan adına rağmen,
Bir ur gibi aklımın ortasına kazınmış olmana rağmen,
Senden ve sana ait herşeyden kurtulmak istiyorum..
Korkarım ki başarıyorum..

Şöyle bir bahanem olsa, yıkılsam dünyanın üzerine..
Ağzım da söndürmesem can yakacak cümlelerin ateşini...
Hapsetiğim cümleleri salsam...
Altında ezilse kaypaklığa yüz tutmuş insanlar...
Yel gibi vursam kayaya, ne tozu kalsa, nede başını kaldıracak yüzleri..
İhaneti adet edinmiş, “doğru yol” sandığı..

Bazen vazgeçmeyi düşünmek bile ölüm gibi geliyor..
Kalsan canın yanıyor, gitsen emeklerin ziyan oluyor.
Bu yüzden iyileşmek için vazgeçmen gerekiyor.
Bir an vazgeçmeyi iyileşmek sanıyorsun.
Can kırıklarını alıp, bakmadan arkana gidiyorsun.
Yeniden yeşermek için bir toprakta,