İlyas Gültekin Şiirleri - Şair İlyas Gül ...

Aldandığım her ne varsa..
Bırakıp yerinde, Sesizce gitmek istiyorum bu şehirden...
Geç kaldığım şeylerin küllerini doldurup bi kavanoza, savurmak istiyorum mavi denize..
Düşlediğim mutluluğu serpsem bi kelebeğin kanadına, Biliyorum benim gibi savuralacak çaresizliğin rüzgarında..
Umutsuzluğun yükü sırtımda gidiyorum,
Her adımda yere dahada sert vuruyor diz kapaklarım..

Başına gelmeden insanın farkına varmıyor bazı şeylerin...
Mesela, gitmen gereken bir yola ayaklarının gitmeyişini hisettin mi?
Veyahut kalmak istediğin yerde gitmek zorunda kaldığında,
Anladın mı gitmenin iki yüzü olduğunu?
Bir yüzü, eze eze yüreğini dönüşleri olmayan gidiş,
Diğer yüzü dönüşü olan ve umutla beklenen ayrı kalışlar...

İşte sonunda geldi kapıya ayrılık.
Kaçamaz insan kaderinden veya kabul etmeli bazı şeyleri...
Umut denen o şeyin bitebildiğini, Bir süre sonra kendinde mücadele edecek o gücü bulamadığını, kayada açan çiçeğin solduğunu görünce anlıyor insan..
Ayazda kalmış ve iliklerine kadar üşümüş yanlızlığa mahkumiyet, gecenin yıldızını kovalayan gündüzün güneşi gibi bir mecburiyet işte..
Aynı yerden kaç kez kırılır insan,
Aynı yerden kaç kez yeşerir bir çiçek,

Hayat bana hiç adil davranmadı.
Hiç kimsenin en iyisi olamadım.
Mutluluk adına verdiğim çabalarımın hezeyanlarına şahit oldum..
Gülerken ağlamanın,
Severken mutsuz olmanın acı yüzünü gördüm.
İyi niyetlerimin karşılıksız kaldığını,

Sesine alışık değil kulaklarım..
Gözlerin denizin en koyu renginden birer inci...
Saçların mevsim mucizesi tomurcuk..
Masal derlerdi seni anlatınca..
Gerçektin oysa,
inanması güç doğrular kadar gerçek...

Çocukluğum da kanayan dizimin yarasın'da hala nefesin var,
Arada bir didişmelerimiz duruyor çekmecede,
Aklımda resimlerde çizdiğimiz gök kuşağına benzer gülüşlerin,
İçimde sana söylemeye fırsat bulamadığım sırlarım,
Sen üzülme diye anlatmayı ertelediğim özlemlerim var,
Gittiğini söylediler bana...

Bana başka bir baharı çağrıştırıyor uykulu gözlerin...
Uyandığındaki ses tonun eski bir plaktan gelen büyüleyici bir ses..
Ve o canımı alan masum hallerin...
Huzur ve cennet bana hiç bukadar yakın olmamıştı..
Bugünün ve tüm güzel günlerin doğan en güzel güneşi...
Pencere kenarından sızan rüzgar ıslığı gibi...

Göğün kursağında kalmış bulut gibiyim bu aralar...
Rüzgarın insafına kalmış yaşamak..
Özlemek geçiyor kan dolaşan her damarımdan...
Sen geçiyorsun düşünmeye müptela aklımdan..
Kalbimde voltalar atıyor ayak izlerin...
Gözlerinde cennet barınıyor yarim, haberin varmı?

İyim dediğim her yerde, toparlanması güç bir harabe'yim.
Her ne kadar söylediğim'e kendimi inandırmaya çalışsam da başaramıyorum..
Üzerimde kuru gürültülü nasihat sağnakları..
Kimsenin yanında olmadığını köşesine çekilince anlıyor insan..
Aslında ne kadar kötü oluna biliyorsa okadar kötüyüm..
Yarından beklentim kalmamış,

Hatırla...
Gün doğumunda, karanlığı ve aydınlığı ayıran çizgiye benzetirdim seni..
Onun kadar uzak, uzaklığı kadar sonsuz...
Bilirdim birgün gideceğini, giderken çok şey götüreceğini de...
Hani herşeyi bilirsinde, yinede eksiksiz yaşamak istersin ya hayatı...
Gülü dalında koparmadan koklamak...