Nefis tutturmuş bir türkü: “İlle ben, ille de ben...”
Harlanmış gönül pare pare, İçinde şifa arayan: “İlle sen, ille de sen...”
Kırgın çiçekler, kan çiçekleri açmış bağrımızda. Haykırıyor aşkını: “İlle ben yok, ille de sen...”
Kaç bahar, kaç kış gördü bu tenim; Hâli harap, suçluyor seni. Ama suçlu: İlle ben, ille de ben.
Kardelenler açıyor, yine mevsim bahara dönüyor sevdiğim. Gönül yine haykırmak istiyor: “Sen... ah sen...”
Şiirler yazmadım diye vahlanır olmuş bu can. Suçluyor seni, Ama suçlusu yine de ben.
Aşk diyor hevese, Zalim nefis zulmediyor bana: “İlle ben, ille de ben...”
Kan çiçekleri, kardelen ve akasya çiçeği senin adın.
“Aşk-ı Sadık” diyorum ama sıdk yakışmamış bu cana; Değil benim adım.
Kırk yılın yorgunluğu adın, İlkim, ilk harfim, Gönlümdeki kutsal kitabın.
Kan çiçekleri, kardelen ve akasya çiçeği soluyor... Azad et ey mihr-i dünyam.
Enes Tanrıverdi (Aşk-ı Sadık)
Enes TanrıverdiKayıt Tarihi : 6.08.2026 00:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!