İlk Sessizlik Şiiri - Aykut Kınay

Ayna çatlıyor
gök kubbenin görünmeyen yerinde.

Ses yağmurları
karanlığın içinden
sessizce süzülüyor.

Ardında
kalbin katları açılıyor;
her katında bir yön
kendi kaynağından uzaklaşıyor.

Derinliğin merkezinde
durgun bir doğuş,
yeniden açılıyor.

Ağırlığını unutmuş bir beden,
uçmakla yüzmek arasında
sessizce asılı.

Çizgiler
doğduğu yerden kırılıyor.

Uzaklık inceliyor,
zaman kıyısından çekiliyor.

Bir hâlden diğerine değil,
hâllerin ötesine
doğru bir geçiş.

Işık susuyor.

Hiçbir şeyi göstermeyen
derin bir boşluk.

Ve varlık,
bütün katmanların ardından
ilk sessizliğe
örtülüyor.