İki Gölge Şiiri - Aykut Kınay

Zâtına hastır ferdiyet,
Seçim değil, ezel sırrı.
Sebepten açılan kapı,
Var elbet bilâ keyfiyet.

Sırf'ı bilmek özün başı,
Sözün kıblesi vahdet.
İki gölge bire bakar;
O'nun nişanı ahadiyet.

Kün der, saçar kulunu;
Doğar vücûd toprağı.
Âdem zerre kalsaydı,
Elest âlemi ona cihan.

Zulmette o mâh-ı lâhut,
Emre memur kıldı canı.
Kul bilene kendin bilen;
Tanınmak Hakk'ın şânı.