Kalın paltosunun tam altında,
Sürekli üşüyen bir kalbi vardı.
Ağladığı ayaz gecelerde, umut,
Hiç bir zaman yanında değildi.
Söz vermişti kendi kendine,
Lapa lapa kar yağıyor...
Tutmuyor, neden bilmiyorum?
Acaba kimden kaçıyorlar?
Onlar, gecemi aydınlatan,
Gündüz yapan lambalar,
Benim için mi yağıyorlar?
Hayatın kesafeti gözlerimi kör ederken,
Eğildim, yar seni bir çiçekte kokladım.
Varılmaz yollara yolcu olmadı gönlüm,
Topraktan gelendin toprağa gömdüm.
Karanlıkları sevmadim,
Sevmekte istemedim.
Nereye baksam siyah,
Nereye baksam hüzün,
Ruhum geceyi böler,
Gözlerim kör karanlıkları.
Başım üstünde beklerken kara bulut,
Sen beni aydınlık bir günde unut.
Gönlümde hayırsız bir şer varken,
Sen beni tertemiz kalbinde unut.
Gözlerimden kanlı yaşlar akarken,
Şimdi, tam da şuraçıkda,
Yüreciğimin orta yerinde,
Senin olduğun bir yer var,
Sen de biliyorsun gönül.
Düşünceli günlerinde,
Bir yavru ceylanı öldüren zalim avcılar,
Pozivitizm diye diye nice taze canları alıyor.
Kaderci anlayışa karşı bu tesadüftür diyor,
Tesadüf budur ya olana da akıl sır ermiyor.
Allaha eş koşmakla aşılmaz karanlıklar,
Söğüt ağacında bir kuş vardı,
Kalbi pır pır diye hiç atmadı.
Düşünceli, ürkek ve tedirgin,
Gelip dalına hiç konan olmadı.
Söğüt ağacında bir kuş vardı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!