İnsan öğrendikçe
Aslında ne az şey,
Bildiğini fark ediyor.
Aklınla tek başına,
Uzaylara fırlatılsa,
Kainatta bir başına
Bırakmak istiyorumdum,
Yazmayacağım diyordum.
Yeminimi bozan inat neyse,
Bana üniformamı giydiriyordu.
Apoletlerimi söktüğüm,
Aşkın dansı olmalı,
Koşulsuz bir sevgi.
Yürekler dolmalı,
Ama taşmamalı.
Bilgiye aç olmalı,
Ama şımarmamalı.
Artık bana aşk yok!
Sadece seveceğim
Yakan bir ateşin,
Külü olmayacağım.
Kırık bir kalpte,
Ne tek başına harf,
Ne keleme ne hece,
Kalbine sorduğum,
Sorudadır, bilmecen.
Bakarsan gözlerinde.
Ne Fransız Aydınlanması,
Ne de Arapların Baharı
Aydınlanmalı tüm kalpler.
Ne zanan aydınlanır?
Ne zaman Allah Aşkıyla,
Yanıp tutuşur bilemem.
Ben seni, kalbime mıh gibi yazdım.
İsmin önemli değildi, çıkarıp attım.
Ne yavaş yavaş tükenen ömrüme,
Ne de solan yapraklarıma yakıştırdım.
Ben seni, ilkbaharlarda yağmurlarımda,
Ömrümden son kalanı,
Duvardaki zamanı,
Geçip giden hayatı,
Ben sensiz bitirdim.
Kalbinden bana kalanı,
Ben, gamlı, dertli, tasalı,
Sense, mutlu, hayat dolu.
Ben, korkak ve yılgın,
Sense, azimli ve çalışkan..
Ben, okunan bir masal,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!