İki Ahmet Şiiri - Emrah Dursun

Sen miydin?
Fındık bahçelerinde tütünü bırakıp,
Vergiye bağlanmış sigaraya dönen!.
Bir gittin, daha dönmedin ?
Haraca bağladı istanbul, kirasıyla,, faturasıyla.
Oysa çividen dudağı kararmıştı.
Nasırlı elinde danalya, eskimiş kundurası ile babanın.
Bir çift kara lastik kapıda, rengi açılmış ceket askıda.
Bırakıp gittin öylemi!
Nezih ellerinden tutup yâri sıladan.
Sürüklensin diye üç fidan.

Sen miydin?
Şu taş yığınların da gözünü açmış.
Ne kadar küçükmüş dünya, kavuşunca.
Bak karışıyorsun... İnsanlara.
karış, karış boyunla.
Yetişiyorsun...
Oysa ne sancılar yaşandı.
Gecesi gündüzü karışmış, felahı koynunda.(annen)
Bak zamanda alıyor seni, büyütüyor yarınlara.
Oğlum,... ahmedim...
Bilmiyorum,kimler gelip, geçip bir pay bırakacak hayatında.
Kaleme ve deftere bağladı seni sakarya.
Kavgayı, yalnızlığı öğrendin yeni surlarda.
Cümlelere ve kelimelere kalacak mazin...
Unutamazsın...
Bir baban olacak hep hatıralarında.
Babam gibi, baba olduğun gibi...
Unutmazsın değil mi?..
Şunca emeği veren annene, karşılık...
Gurbette buldum yâri, ellerinden çıkıp.
Büyüyecek fidanlar.

"Tükenir kalem"
2025-2026
Serdivan