İhanet Şiiri - Cem Eyüboğlu

İHANETİN GÖLGESİ

Bir zamanlar,
adını her duamın sonuna eklerdim.
Geleceği seninle düşler,
yarınlara senin gözlerinle bakardım.
Meğer ben bir ömür kurarken,
sen çoktan yıkılacak bir hayalin içinde yaşıyormuşsun.

Güven demiştim sana...
İnsan sevdiğine sırtını düşünmeden döner sanmıştım.
Oysa en derin yara,
düşmandan değil;
elini tuttuğun,
"asla bırakmaz" dediğin kişiden gelirmiş.

İhanet bir gecede olmazmış.
Önce sözler değişirmiş,
sonra bakışlar uzaklaşırmış.
Gülüşlerin eskisi gibi içten olmaz,
sessizlikler çoğalır,
kalpler birbirine yabancı olurmuş.

Ben eksik değildim aslında,
yalnızca değerim yanlış ellerde kaldı.
Bir çiçeği susuz bırakan,
çiçeğin güzelliğini sorgulayamaz.
Sevgiyi koruyamayan da
sadakatin anlamını bilemez.

Gidişine üzülmedim belki...
Beni bu kadar kolay unutmana şaşırdım.
Birlikte kurduğumuz hayallerin
bu kadar çabuk silinmesine,
verdiğim değerin
bu kadar sessiz yok oluşuna şaşırdım.

Şimdi aynaya baktığımda
eskisi gibi biri yok karşımda.
Acılar büyüttü beni,
ihanet olgunlaştırdı.
Artık herkesin sözüne değil,
yüreğine bakıyorum.

Çünkü öğrendim;
Her "seni seviyorum" diyen,
sevmeyi bilmiyor.
Her "yanındayım" diyen,
fırtına çıktığında yanında kalmıyor.

Bugün geriye yalnızca
hatırlanacak birkaç güzel an kaldı.
Onlara da kızmıyorum artık.
Çünkü güzel olan anılar değilmiş,
o anılara yüklediğim anlammış.

Belki bir gün
yollarımız yeniden kesişir.
Ama aynı gözlerle bakamam sana.
Çünkü kırılan güven,
yeniden kurulsa bile
eski masumiyetini bulamaz.