İçimdeki Uzaklık Şiiri - Seyrani Göl

İçimde unutulmuş bir kapı açıldı.
Ne bir gıcırtı duyuldu,
ne de bir eşik göründü.
Yıllardır aynı sandığım karanlık,
kendi içinden bir karanlık daha çıkardı.
Bir taşın çatlağında saklanan su gibi
derinlik, derinliğini gösterdi.

Bir yıldız düştü sonra
hatırlamadığım bir göğün içinden.
Külleri uzun süre havada kaldı.
Ben başımı kaldırdım yalnızca.
Işığın da bazen
kaybolmanın başka bir adı olduğunu öğrendi
gece.

İçimde yürüdüğüm yollar
bir yere varmıyordu.
Dönüp baktığımda gördüm ki
yolun izi bende kalmış,
ben geçmemişim,
o geçmiş.

Bir ağacın gövdesine yaslandım düşümde.
Kabuklarında kurumuş yağmurlar,
yarım kalmış mevsimler vardı.
Dokundum.
Avuçlarımda ince bir zaman kokusu.
Uzak çocuklukların pası döküldü sessizce.

Sonra benliğimi çıkardım önümdeki masaya.
Yorgundu.
Harflerinin arasında başkalarının gölgeleri vardı.
Bir süre baktık birbirimize.
İkimiz de kendimizi tanıyamadık.

Birer birer döküldü üzerimden
eski mevsimler.
Bazısı yağmurdu,
bazısı kül.
En son tenime kadar indim.
Orada da bir yol buldum.

Bir nehir, denize kavuşurken değil,
yatağını unuturken büyürmüş.
Bunu söyledi su.
Ben dinledim.
Ve içimde uzun zamandır kapalı duran bir pencere
kendiliğinden açıldı.

Şimdi hangi aynaya baksam
yüzümden önce uzaklığım görünüyor.
Hangi sessizliğe dokunsam
eski anıların tozu bulaşıyor ellerime.
Ve ben,
nereye gittiğini bilmeyen bir yolcu gibi,
kendime doğru kayboluyorum.
S.GÖL