Uzaklık Nerede Başlar? Şiiri - Lara Mutlu

Ben uzağı,
Gözün görmediği yerler sanırdım.
Meğer uzaklık;
Aynı gökyüzünün altında
Birbirine varamayan iki yürekmiş.

Ben mesafeyi yollar bilirdim,
Şehirler, ülkeler, geceler…
Meğer insan,
Yanı başındaki birine bile
Yüreğinden yetişemeyince uzakmış.

Ben uzağı,
Haritalarda çizilen çizgiler sanırdım.
Oysa bazı insanlar
Bir adım kadar yakınken bile
Ömrün boyunca dokunamayacağın kadar uzakmış.

Şimdi anlıyorum;
Uzaklık gözün gördüğü yerde başlamıyor,
Kalbin sustuğu yerde başlıyor.

Ve ben…
Seni gözlerimin göremediği için değil,
Yüreğimin her gün sana yetiştiği hâlde
Ellerimin sana varamadığı için uzak sanıyorum.

Bazen bir sesin uzağında kalır insan,
Bazen tek bir cümlenin…
Bazen de söylemek isteyip
Söyleyemediği bir “kal”ın içinde
yıllarca bekler.

Ben seni uzak sanırken
Meğer sen içimdeymişsin.
Gittiğin her yerde değil,
Kaldığın her duyguda
Biraz daha çoğalmışsın.

Şimdi anlıyorum;
Uzaklık gözün gördüğü yerde başlamıyor,
Kalbin sustuğu yerde başlıyor.

Ve bazı insanlar vardır;
Yanında değildir ama içindedir.
Elini tutamazsın,
Ama yokluğunda bile
Yüreğinin en sıcak yerine dokunur.

Ben artık uzağı
Gözün görmediği yerler sanmıyorum.
Çünkü öğrendim ki
İnsan bazen kilometrelerce ötede değil,
Sevdiğinin tam yanında bile
Hasret kalabiliyormuş.

Ve sen…
Benim uzaklığım değil,
Varamadığım en yakın yerimsin.

Poli_lara
16.08.2026