Afilli Yalnızlığım Şiiri - Lara Mutlu

Yırtık çorabın içinden fırlayan parmak ucu gibi yüreğim,
Ha uçtu ha uçacak!
Şiir gölünde yüzen afilli yalnızlığım,
Benim ağır kan kaybım,
Caddeler boyu yorulmuşluğum,
Kendimi unutmuşluğum,

Umutlar tükenmek üzere!!
Gözlerim denize sıfır boğulduğum,
Çıkmaz sokağın sonunda bekleyen,
Sorularıma cevap bulduğum !
Kitap'ın sonunda karşıma çıkıp,
Burdayım ey gönlü yetimim!!
Oku beni tepeden tırnağa diyen !

Ah benim asil kimliğim,
Ah benim yorulmuşluğum
Ah benim tutuştuğum,
Dudağının kenarından öptüğüm,
Mesafeleri zarfa koyup postalayan !
Yetim gönlümün sahibi?

Söylesene?
Koskoca deli mavi bir yüreğim var,
Dostlarıma verecek sonsuz sevgim var,
Gülerken ağlamışlığım,
Ağlarken gülmüşlüğüm var.
Kendimi unutmuşluğum,
Ruhumu toplayıp içine yığdığım şeylerin yanına
Afilligi yalnızlıgımı, yorulmuşluğumu koymuşluğum var

Afilligi yalnızlıgımı, yorulmuşluğumu
Yetim Yüreğimi yanıma alıp,
Kafamı terk etmişliğim
Her yerden ,herkesten gitmişliğim var

Kimseye anlatamadığım geceler,
Biriktirip de kendime bile söyleyemediğim
Onca “keşke”lerim var.

Bir yanım hâlâ denizlere bakıp
Bir mucize beklerken,
Bir yanım bütün gemileri yakıp
Kendi kıyısına vurmuşluğum var.

Sevdiğim yerden incinmişliğim,
İnandığım yerden kırılmışlığım,
Güvendiğim ellerden ellerimi çekmişliğim var.
Ama bütün yaralarıma rağmen
Sevmekten vazgeçmemişliğim var.

Kendimden kaçarken
Yine kendime yakalanmışlığım,
Dağıldığım yerlerden parçalarımı toplayıp,
Yüreğimin en kuytu yerine saklamışlığım var.

Ve şimdi;
Yetim yüreğimi yanıma alıp,
Bütün eksiklerimi, bütün susmuşluklarımı,
Bütün yarım kalmış cümlelerimi sırtlanıp
Kendime doğru yürümüşlüğüm var.

Ama kendimden gidememişliğim,
Ne kadar dağılsam da
Yüreğimi toplamışlığım var.
Kırıldığım yerlerden sessizce büyümüşlüğüm,
Kaybolduğum sokaklardan kendime dönmüşlüğüm var.

10.04.2023
Poli_Lara