İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Aşkın elemleri yakınca beni
Çocuk gibi ağlar mahzun gözlerim
Bir içli şarkıda ararken seni
Dalıp dalıp gider mahzun gözlerim.

Özlem geceleri sarınca beni

Dün şehri terk edip dağlara çıktım
Bunalmıştım şehrin kasvetli havasından
Dağlar özgürlük ve hayat demekti
Kurallar yoktu hayatıma baskı kuran
Bağırdım, bağırabildiğim kadar
Kartal bakışlı kayalardan baktım orman denizine

Telefonda sesin
Pek ürkek ve titrekti bu akşam
Bana söyleyemediğin
Bir şey mi vardı
Seni acılara düşüren bu akşam.

Esen rüzgârın tavında hüzün var
Gece öyle güzel, öyle sakin ki
Dağıtır saçlarımda biriken yalnızlığımı
Uyuyan bir bebeğin gözlerinden akar.

Dalmışım bir bulutun simyasına

Anadolu’nun dört bir yanından
Süzülüp gelmişlerdi güvercin gibi onlar
Karanfillerin yetişmediği bu yerlerde
Gönüllerde çiçek yetiştirirdi onlar.

Doğanın yaşama

Bu akşam;
Demek terk ettik birbirimizi
Şimdi ne kadar da özgürüz değil mi.

Ama sevdiğim
Gururumuz mu terk etti bizi

Kesmişler dilimi ellerimi
Hayat fışkıran damarlarımı
Parça parça asmışlar beni
Karanlık mağara duvarlarına.

Kalplerdeki duygular

Erteledim
Hayatımın tüm saydam sayfalarını
Ertelenmiş zamanlara ulaşmak için
Kükremiş denizleri aştım yağız atımla,
Yitik sabahlarda
Güneş topladım senin için

maviyi anlatır yeşil sular,maviyi
zeytin yeşili deli maviyi.
tan zamanı uyanan bebek
mavi sabahı solur yeşil kuşlarla
ömür mavi bir zamandır
şakaklarımda akan

Kaprislerini taşır bulutlar
Bocur kokan kızların esmer bakışlarından
Bazen bir telaş mengenesidir hayat
Tarar saçlarını anıların tam ortasından.

Yoksul düşmesin gönlün aşktan yana