İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Yüzünü görmediğim bir kadının
Yoğunluğunu yaşıyorum
Hayatın daracık sofalarında,
Ben sevda şiirleri yazıyorum
O aşk şarkıları söylüyor
Hasreti hayalimde tütüyor

Telefonda sesin
Pek ürkek ve titrekti bu akşam
Bana söyleyemediğin
Bir şey mi vardı
Seni acılara düşüren bu akşam.

Esen rüzgârın tavında hüzün var
Gece öyle güzel, öyle sakin ki
Dağıtır saçlarımda biriken yalnızlığımı
Uyuyan bir bebeğin gözlerinden akar.

Dalmışım bir bulutun simyasına

Anadolu’nun dört bir yanından
Süzülüp gelmişlerdi güvercin gibi onlar
Karanfillerin yetişmediği bu yerlerde
Gönüllerde çiçek yetiştirirdi onlar.

Doğanın yaşama

Aşkın elemleri yakınca beni
Çocuk gibi ağlar mahzun gözlerim
Bir içli şarkıda ararken seni
Dalıp dalıp gider mahzun gözlerim.

Özlem geceleri sarınca beni

Dün şehri terk edip dağlara çıktım
Bunalmıştım şehrin kasvetli havasından
Dağlar özgürlük ve hayat demekti
Kurallar yoktu hayatıma baskı kuran
Bağırdım, bağırabildiğim kadar
Kartal bakışlı kayalardan baktım orman denizine

İnsan ne kadar hırslanırsa o denli hata yapar
Gözlerinden kayıverir hülyası
Aslında bunun farkında değildir sarhoş olduğu zamanlar
Bundan dolayı ayık olmayı dener çoğu kez
Çiçeklerin mevsimsiz solmayacağını sanır
Aslında kaybedeceği gün yakındır

Hiç kimse bilemez yaradandan başka gecenin sırlarını
Örter gece, zifiri karanlığıyla aşkın en esrarlı duygularını.

Erenler yakardıkça sığınırlar gecenin en demli anlarına
Hallerini arz ederek şükrederler gecenin mutlak sultanına.

Bütün gemilerimi yaktım bu akşam
Çöl eşkıyalarına teslim olmayacağım
Aşmalıyım okyanusları ağırkanlı atımla
Harami ihtişam devinin kulelerini yıkmalıyım kılıcımla.

Yüz yılların hesabı var içimde

Dışarıdan bakıldığımda
Çok şeye sahiptim
İçime dönüp baktığımda
Hiç bir şeyim yoktu benim.

İnsanlar mutlu zannederlerdi beni