İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gidersen günün birinde sevdiklerinin toyuna,
Kınaların en alasını sür ellerine topuklarına zil tak oyna!
Mahirliğini göster oyna alımlı alımlı ispatla kendini!
Gözler güzel görsün baksınlar boylu boyuna!

Çık sevda meydanına görenler çalsın alkış üstüne alkış!

Gül kokuyor nazlı yar teni,
Geçip gidiyor firak treni.
Dua ve niyaz etmek gerek,
Ayırmasın Allah seveni.

Ötüyor kuşlar yar bağında,

Hiç bir sevda köprüsü, seveni sevene ulaştıramaz,
Herkesten önce üstünden sen geçmedikten sonra.
Çobanlardan hiç biri sürüsüne şevkle kaval çalamaz,
Sende ki bu şevki görmedikten sonra.

Hiç bir dağ doruğunda kar bulunduramaz,

Hiç mümkün mü?
Güzelliğin karşısında, yaradana şükür etmemek,
Sevda kıvılcımlarını, alevlere dönüştürmemek,
Senin uğruna, ülkeler aşırı yadellere gitmemek,
Son nefesimde dahi, senin arzuhalini Azrailden sormamak.

Herkes sanıyor ki, ben yaşıyorum,
Oysa bilmiyorlar ki, ben yaşayan bir ölüyüm.
Zahiren ayaklarımın üstünde geziyorum,
Oysa bilmiyorlar ki, ben dipsiz kuyulara gömülüyüm.

Herkes sanıyor ki ben gülüyorum,

Her sevdanın vardır bir sıkıntısı,
Sevenin sevdiğiyle olur takıntısı.
Sevdanın meşakkatli yollarında,
Gürül gürül akar sevda akıntısı.

Her sevdada yaşanır sürur,

Sevdalı yüreğin halinden anlamak için,
İşin kolayına kaçmadan sevdalanmak lazım.
Kuş etinden kuş sütüne kadar olan sofradan yemeden kalkmak için,
Sevilenin sevildiğinden haberinin olmaması lazım.

En güzel rüyalı tatlı uykuları unutabilmek için,

İnsan sahip olunca kamil bir imana,
Nedamet duyar geçmişte yaptıklarına,
İnsan gözyaşı dökmekten bir acayip olur,
Bir anda döner insanın hali pür yamana.

İnsan konuk ederse yüreğinde muhabbeti,

İnsan isen rahmani yollarda yürü,
Şehit kanı ile sulanmış topraklarda çürü.
Dört dörtlük bir çoban ol,
Dağılmasın güdtüğün sürü.

İnsan isen,

İnsan insana, yapmamalı zulüm,
Hesabı verilecek, birer birer gelirse ölüm.
Zalim nefsin, istese de, istemese de gösterilecek,
Bu fani dünyada, yaşadıkların bölüm bölüm.

İnsan insanı, görmemeli hor ve hakir,