İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bu üç günlük fani dünya hayatını bana zehir etmekle,
Enva i türlü sıkıntı ve kederleri bile bile çektirmekle.
Sevdiklerime en manidar özlem hasretlerini yaşatmakla,
Allah peygamber aşkına söylesene ne geçiyor eline?

Pireyi deve etmekle, güzelim düşüncelerimi beğenmemekle,

Allah peygamber aşkına yapmayalım böyle!
Ne söyleyeceksen, gözlerimin içine bakarak söyle!
İnsan bazen bir acayip mutlu olur hoş ve manidar bir sözle!
Kükremiş aslanlar misali celali ve haşin bakma!
Aşk ve sevdayla bak ve beni kendine büyüle!

Ahhh Albenisi güzel dünya ahhh!
Bir kez daha zalimliğine şahit oldum.
Yüzde yüz güvendiğim dağlara, lapa lapa karları yağdırdın.
Tutunacak dal bırakmadın bende!
Dümdüz yollarımı sarpa sardın!
Omzumdaki barlarımı kat be kat artırdın.

Alemlerin rabbi çok uludur,
Onu sevenlerin gözleri suludur.
Ona giden yollarda yolcu olan,
Hak ile batılı birbirinden ayıran kuludur.

Alemlerin rabbi işitir her şeyi,

Aklını başına almazsan,
Aziz iken rezil olursun!
Göründüğü gibi olmayanları bulursun!
Dünya nimetlerine gark olsan bile,
Bir başına kaldığında köpekler gibi ulursun!

Aklını başına devşirmezsen,
Tilki ve çakallar arkadaşın olur.
Emredildiği gibi yaşamazsan,
Gönlünü husumet doldurur.

Aklını başına devşirmezsen,

Allah'ın bir adı da Ali
Güzel olur insan olanın her hali
Ne kadar alim olursan ol
Çok susmak ile az konuşmaktır en eftali.

Allah'ın bir adı da Evvel.

Başkalarını zevki sefa içinde mutlu ederken,
Gözlerini kırpmadan,gözlerimin içine bakarken,
Şaşkın şaşkın orada burada çaresizce gezinirken,
Başkaları sevdikleriyle bayram edercesine sevinirken,
Ben de köşe bucak için için ağlarım.

Kemlik bilmeyen gönlümün, sıkıntı ve kederleri nasırlaşmış.
Ne yaparsam yapayım şifa bulmuyor.
Şifa bulmak için çalmadığım kapı kalmadı.
"Sabret diyorlar" ama sabır taşımın taştığını bilmiyorlar.
Keşke sabır edebilseydim belki hulkum biraz genişlerdi.
Sabrı tükenmiş biri gülebilir mi ? Gülse de katiyyen içten gülemez.

Bir yürek vardı bende,
Taştan daha sertti.
Bir asi gönül vardı bende,
Mert ve cömertti.
Bir çift göz vardı bende,
Ağlamayı asla bilmezdi.