Ahde Vefa ve kadirşinaslık sevgi ve muhabbet vardı eskiden.
Saygı ve sevgi gösterilirdi canı gönülden.
Fakir ile zengin ayırımı yoktu.
İnsanlar uzakta yaşıyorlardı ama eser yoktu sıkıntı ve kederden.
Komşu komşuya teslim ederdi şeref ve namusunu.
Evlerinin önü harman,
Ancak yar olur derdime derman.
Yar yanımda olduğunda,
Bilmem nasıl geçer zaman.
Evlerinin önü çamur,
Ey arkadaş, gel karşılıklı oturalım!
Ben seni tanıyayım, sende beni tanı!
Hasbihal edelim ama işin kolayına kaçmadan!
Aramızdaki buz dağlarını, sevgi ve muhabbetlerle, eritelim!
Eritelim ki, kardeşçe kucaklaşalım!
Kucaklaşalım ki, sevgi ve muhabbet fidanları büyüsün!
Ey canımın canı ey benim yalancı cennetim,
Celalli ve haşin bakışlarla, sevdalı yüreğimi parçalama!
Sana olan aşk ve sevdamı bir hiç uğruna boşu boşuna paralama!
Vuracaksan vur beni aşkın yeni bilenmiş kılıcıyla,
Ama yeter ki sevda meclislerinde sevdalıların önünde beni karalama.
Ey değerli insan!
Cennetlik olmak istersen,
İnce eleyip sık dokumalısın!
Sevmeyi bilen gönüllere, girmek istersen,
Sevda kitaplarında yazılan aşkları, mahirce okumalısın!
Ey değerli insan!
Uzaklaşırsan özünden,
Şeytani yaşlar gelir gözlerinden.
Şerefli iken şerefsiz olursun,
Boşu boşuna cayarsan sözünden.
Ey Diyarbekir Diyarbekir !
Sen, helal aş ve ekmeğimin lezzeti,
Sen, sana meftun bu gönlümün muhabbeti,
Sen, sayılı ömür miadımın, şeref ve izzeti,
Ve sen, bir anlık firakında, en manidar hasretimsin.
Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sen, her yeni gün doğuşunda, mazlumların, kimsesiz dul ve yetimlerin umutlarısın.
Sen, sana sevdalıların doksan dokuz esması olan şanı yüce Allah’a ettikleri en ihlaslı dualarısın.
Sen, tarihe mal olmuş, meşhur Evliya Çelebinin yaza yaza bitiremediği, övgü ve methiyelerisin.
Sen, uhuvvet, muhabbet ve sevgi mektebinde aşk ve şevkle anlatılan en manidar derslerisin.
Ve sen, gözü kara, çifte yürekli benim ben diyen mert ve yiğitlerin sevdalarısın.
Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sen, Peygamberlerin, Nebilerin, Sahabelerin şipşirin diyarısın.
Sen, benim ben diyen mert ve yiğitlerin, namus ve arısın.
Sen, gül sevdalısı bülbüllerin, en manidar harısın.
Ve sen, yazın Temmuzunda, ulu dağların tertemiz karısın.
Sevdalı hal, başı dumanlı dağ gibidir,
Sevdasız hal ise, boz bulanık suların dibidir.
Sevdalanmak için gelin acele edelim,
Kalırsa yarına, ahirette yanma sebebidir.
-
Şükrü Atay
Tüm YorumlarŞiirlerinizin hemen hepsi Hakk'a,hakikate çağıran doğruya yönelten şiirler.Tebrikler.
İlhamınız bol, kaleminiz dâim olsun inşallah.