İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Ben gök yüzüne baktım,
Ben gül yüzüne baktım...
Baktım bir sigara yaktım...
Ne zaman nerede.
Ve neredeyim bilmeden...
İçmezdim.

Sevdiğim... Yolu zül' dür.
Dikenler... Dolu gül' dür...
Geceler... Sonu gün' dür...
Öyküler, öykülerim...
Her zaman hüzünlüdür...
Aşk yarım. Tam değildir.

İki kolu açık, çırılçıplak bir kadının,
...göstermediği bir tarafı kalmamıştır artık.

E bakın, böyle kadın ne çok.

Hiç mahremi kalmamış, full naturel!

İdil: Melek'tir...
Asude'm: Nil nehri gibi kız...
Sevgi: Gül'dür annesi gibi.
...
Yazık be!
İnsan bunları bırakır mı,

Önündeki tabakta bir kaç insan vardı,
Çok zengin ama gönlü fakir adamın!
Garson diye bağırdı, elini kaldırıp...
O sırada çatalını da birine batırdı.
Boğazına kadar getirdi,
Bir insan batmış çatalını...

Sende geçtin bende geçtim o yoldan...
Geri bakma geri.
Hep ileri bak diyordun...
Herşey geride kaldı...
Ben geride kaldım.
Hiç bakmadın geri...

Ben seni sevdim be kadın?

Hani boş bırakmayacaktın yüreğimi...

Hani sen de ne çok söylüyordun, sevdiğini.

Başım çatlıyodu,
Karım çekirdek çıtlıyodu,
Tavada bi yandan mısır patlıyodu,
Tv'de at çukurdan atlıyodu,
Hayat acıları katlıyodu,
Dünün doncusu mandalina satıyodu,

Layık sana bu hüzün...
Üzerinde gecenin karası,
Ve zifiri karanlık gündüzün..
Gülüşün de yalan
Gidişin de...
Geliyorum dediğin de

Sen nasıl biliyorsan,
Aşkı, sevgiyi, yaşamayı…
Nasıl biliyorsan sen,
Kavuşmayı değil ayrılığı…
Biliyorsan sen nasıl,
Yalnız yatıldığını…