Hüzün Penceresi Şiiri - Zeynep Ceylan

Öyle yorgun oluyorum bazen
Sanki bütün dünyanın yükünü taşıyor gibiyim
Bazen de
Kendi kalbimi bile kaldıramıyorum

Kimseye anlatamayacak kadar doluyum
Anlatsam eksik kalacak
Sussam içimde taşacak her şey
Omuzlarımda adını bilmediğim yükler
Kalbimde bana ait olmayan acılar

Güçlü durmayı öğrendim ya hani
En çok oradan kaybediyorum kendimi
Yorgunluğum uykusuzluğumdan değil
Hayatla arama koyamadığım mesafeden

Bir adım geri çekilsem iyileşecek gibiyim
Ama dünya
Yine dünya el sallıyor bana
Hüzün penceremden

Git desem gitmiyor
Kalsam bana ağır geliyor
İçimde büyüttüğüm sabırlar
Artık kendime bile yetmiyor

Yoruldum, evet
Ama vazgeçmekten değil
Sadece biraz
Kendime yetişememekten.