Harabe Şiiri - Zeynep Ceylan

Nasılsın?" dedi, gözlerime bakarak,
Sesi bir rüzgâr gibi değdi tenime.
Oysa ben, bin umudu sessizce yakarak,
Sığındım o anın dilsiz gölgesine.

Üstüme dünyanın duvarları çökmüş,
Gökyüzü çatlamış, yıldızlar dökülmüş.
Ruhumun bahçesi kökünden sökülmüş,
Bir yangın yeriyim, diyemedim ona.

Kırık tuğlalar altında kalmış hayaller,
Yıkık dökük bir şehir sol yanımda çarpar.
Dışarıda bahar, bende ise eylüller,
Fırtına dinmiyor, her yanım dar.

"Harabeyim" desem, yıkılır mı o da?
Omuzlarındaki yükü ben mi artırsam?
Kaldım bir başıma bu karanlık oda-da,
İsterdim ki her şeyi döküp kurtulsam.

"İyiyim" dedim, yüzüme sahte bir ışıkla,
Yalanım asılı kaldı o yorgun havada.
Ben kendi enkazımla, binbir karışıkla,
Kayboldum bittiğim o derin davada.