Benim mi bu kirlenmiş el?
Benim mi bu donuk bakan gözler?
Benim mi bu içine şeytan kaçmış beden?
Bir fotoğraf neden bu kadar canını yakar insanın?
Geçmişi mi unutamamıştır?
Yoksa onunla gelecek hayallerini mi hatırlamıştır?
Yağmurun altında sakince ıslanıyor İzmit,
Sakince sokakları turluyor birkaç insan.
O sakinlikte selam veriyorum içimden İzmit’e
Eskiden daha güzeldi gökyüzü.
Daha bol ve pofuduktu bulutlar,
Her gece göz alırdı yıldızlar,
Yazamıyorum, Allah kahretsin ki yazamıyorum!
Sen değilsen eğer konu kalemi oynatamıyorum.
Ellerim kilitleniyor, kafam çalışmıyor;
Soğuk terler atıyorum seni ansızın görünce,
Uzaklardan koşturup yanımdan geçince.
Bilmiyorum, neden hâlâ devam etmekte bu sancı?
Aklımın en ücra köşesinde dahi
Al bayrak gibi dalgalanıyor saçların.
Yüreğimdeki o koca meydanlarda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!