Durduk Yere Şiiri - Hüseyin Yiğit Yılmazer

Hani üzülürsün ya

Durduk yere.

Durduk yere dolar gözlerin bir anda.

Ağlarsın, hem de hiç ağlamamışçasına ağlarsın.

Anlarsın o an, hayat artık ağır geliyordur sana.

Sorgularsın, yaşamaya bir neden var mı diye.

İstersin, canına kıymak istersin.

Hatalısın; bekle, sabret elbet vardır bir ışık.

İnanmazsın; aynı şairin kendine inanmadığı gibi,

O ışığın geleceğine inanmazsın.

Edersin, Allah’a dualar edersin.

Ya “Al beni yanına” diye, ya da “Sabır ver bana” diye.

Yine ağlarsın, hep ağlarsın, ebediyete kadar ağlarsın.

Başka ne gelir senin o aciz elinden?

Ağlayacaksın, elinden oyuncağa alınmış bir bebek gibi.

Hırçınlaşacaksın, şu kahpe dünyaya karşı kin duyacaksın.

Lanetler okuyacaksın taşına da toprağına da!

Yakıp yıkmak isteyeceksin, haklısın.

Haklısın çünkü bu yük belli ki ağır sana.

Yine ağlarsın. Ama bu sefer en doğrusu.

Ağla, yüreğini dağlarmışlarcasına ağla.

Ağla ki yükün hafiflesin.

Yetmez, yükün o kadar çok ki ne kadar ağlasan yetmez.

Anlıyorum seni, ben yüreğindekini biliyorum, sıkma canını.

Üzülüyorsun, üzüleceksin, kimi zaman yalandan güleceksin.

Belki bir gün gerçekten güleceksin, kim bilir?

Fark ettin mi? Her şey, her şey durduk yere başladı.

Durduk yere...
************************************************************ 02.08.2024