Hüseyin Özcan Şiirleri - Şair Hüseyin Özcan

Hani ilk defa gözler birbirine denk gelirken,
korku ile birbirinden kaçmak ister ya,
Hani ilk defa eller birleşmek isterde,
O birleşmek isteyen eller titrer ya,
Hani ilk defa diller sen der de,
Bir türlü seviyorum demekten korkar ya.

bir geceler tanır beni bu şehirde,
bir de bu saatte kimlik soran polisler…
bir de sen tanıyordun zaten…..
sen uykudaydın…herkes uykudaydı,
istanbul uykudaydı…..
bir ben senin hasretinle ayaktaydım,

biliyorum ki gideceksin bir gün,
her gün doğan güneşin,her akşam batışı gibi…….
sessizce yok olacaksın……
yalancı bahar sevdaları yaşıyorum seninle.
kış güneşinde açan çiçeğim;
belli, bu sevdanın üzerine kırağılar düşecek…

Ey Allah’ım,
Ben Sana meftunum,
Sana divane…
Hayır da Sen’den,Şer de bilirim.
Lakin verdiğin her Şer’re isyan etmem,
İmtihanındır der,sabrederim…

Bazı aşklar vardır,
Herhangi bir sebeple yarım kalır,
Ya bir kırgınlık,
Ya da başka bir nedenden dolayı,
Ayrılık zamansız girer araya…
Ama ayrılık yaşanıyor olsa da,

Üzülme,kedere düşme,
Ben varım.
Adımı andığında ,ellerini uzattıgında,
Ben yanındayım.
Nasıl ki sen doğurdugun
evladı yalnız ve sahipsiz bırakmazsan,

Ellerinde tutulmak,
Gözlerinde kalmak,,
Seninle birlikte olmak,
Beklemek kapıdan çıkmanı,
Ve tekrar kapına kadar birlikte yürümek.
Ara sıra nefesini hissetmek yüzümde,

Ceddimiz Fatih Sultan Mehmet,
Neslimiz Mustafa Kemal Atatürk bizim,
Hem Necip Fazıl ız,hem Nazım ız biz,
Hem Mecnunuz,hem Leyla,
Hem Keremiz,hem Aslı,
Şirin e, Ferhat,Tahir e,Zühre yiz.

Anılar,hatıralar,
Hayata bıraktığımız ayak izleri.
Mesele bu izleri hatırladığımızda
Üzülüyormuyuz,seviniyormuyuz?

Ey Aşk,
Ne öldürüyor,
Ne de onduruyorsun beni.
Hüznün deryasına atıp,